Το «κλειδί» φαίνεται πως βρίσκεται σε μια περιοχή, τον θάλαμο, του εγκεφάλου, που όταν είναι υπεραπασχολημένη, ο άνθρωπος αποκόπτεται από το περιβάλλον του και δεν ξυπνάει.

Αντίθετα, οι άνθρωποι στους οποίους ο θάλαμος έχει χαμηλή ηλεκτρική δραστηριότητα, ξυπνάνε με τον παραμικρό θόρυβο, επειδή ο εγκέφαλός του δεν αποκόπτει τα ηχητικά εξωτερικά ερεθίσματα την ώρα του ύπνου.

Η μελέτη του Δρ Τζέφρι Ελενμπόγκεν της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης, η οποία δημοσιεύτηκε στο Current Biology, σύμφωνα με το BBC, υποστηρίζει ότι αν μελλοντικά η ηλεκτρική δραστηριότητα στη συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου ενισχυθεί τεχνητά (με φάρμακα, ηλεκτρονικές συσκευές ή με συμπεριφορικές τεχνικές), τότε θα βελτιωθεί ο ύπνος όσων ξυπνάνε με το παραμικρό.

Οι ερευνητές μελέτησαν τα εγκεφαλικά κύματα 12 εθελοντών που υποχρεώθηκαν να περάσουν τρεις νύχτες θορυβώδους ύπνου στο εργαστήριο, στη διάρκεια των οποίων διάφοροι άνθρωποι σκοπίμως μιλούσαν δίπλα τους, τηλέφωνα χτυπούσαν, καζανάκια πατιούνταν, αυτοκίνητα κόρναραν κ.λπ. Αποδείχτηκε ότι όσοι εθελοντές είχαν πιο «ενεργούς» εγκεφάλους, ήσαν πιο ανεκτικοί στους νυχτερινούς θορύβους.

Τα «ξεσπάσματα» ή «εκρήξεις» (sleep spindles) ηλεκτρικής εγκεφαλικής δραστηριότητας, που είναι ορατά σε ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, συνίστανται σε εγκεφαλικά κύματα 12-14 Hz που διαρκούν τουλάχιστον μισό δευτερόλεπτο το καθένα. Μερικές φορές ονομάζονται και «κύματα σίγμα», ενώ αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά της «φάσης 2» του ύπνου (μη-REM). Παρατηρούνται μόνο κατά τον ύπνο και παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά στη δεκαετία του ‘30. Στη δεκαετία του ‘90 ανακαλύφθηκε ότι προέρχονται από τον θάλαμο του εγκεφάλου, την περιοχή που ρυθμίζει τον ύπνο και επίσης επεξεργάζεται και μεταφέρει αισθητηριακές πληροφορίες στον φλοιό του εγκεφάλου.

Κανονικά, στη διάρκεια του ύπνου τα εγκεφαλικά κύματα γίνονται πιο αργά και οργανωμένα. Όμως, κατά περιόδους, υπάρχουν σύντομης διάρκειας «εκρήξεις» ηλεκτρικής δραστηριότητας, καθώς ο θάλαμος παράγει υψηλότερης συχνότητας κύματα.

Η νέα έρευνα δείχνει ότι αυτά τα «κύματα σίγμα» -στο βαθμό που υπάρχουν σε κάποιον κοιμισμένο- μπλοκάρουν τους εξωτερικούς θορύβους και τους εμποδίζουν να φθάσουν στον εγκεφαλικό φλοιό, να γίνουν αντιληπτοί και να ξυπνήσουν κάποιον.

Οι επιστήμονες πάντως δεν γνωρίζουν ακόμα γιατί μερικοί άνθρωποι παράγουν στον ύπνο τους περισσότερα από αυτά τα ηλεκτρικά κύματα και άλλοι λιγότερα, ούτε με ποιον ακριβώς μηχανισμό αυτή η ηλεκτρική δραστηριότητα ασκεί την προστατευτική επίδρασή της.

Μελλοντικές έρευνες, που σχεδιάζει η ομάδα του Δρ Ελενμπόγκεν, ελπίζεται ότι θα ρίξουν περισσότερο φως στα μυστήρια του ύπνου και της αϋπνίας. Όπως είπε πάντως ο Αμερικανός ερευνητής, θα χρειαστούν ακόμα χρόνια πριν βρεθεί μια ασφαλής και αποτελεσματική μέθοδος που θα βοηθά τους ανθρώπους να κοιμούνται καλά εν μέσω φασαρίας.

Πηγη: In Health

Ειδικοί από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης μέτρησαν τα επίπεδα άγχους σε γυναίκες, οι οποίες προγραμμάτιζαν μια εγκυμοσύνη με φυσικό τρόπο, και εντόπισαν ότι οι γυναίκες με τα υψηλότερα επίπεδα άγχους είχαν μικρότερες πιθανότητες να συλλάβουν. Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά, η χαλάρωση μπορεί να βοηθήσει αρκετά ζευγάρια αλλά χρειάζονται περισσότερες έρευνες ακόμη.

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Fertility and Sterility, παρακολούθησε 274 υγιείς γυναίκες ηλικίας 18-40 ετών οι οποίες επιθυμούσαν να αποκτήσουν παιδί. Παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν τη σύλληψη είναι η ηλικία, το κάπνισμα, το παχυσαρκία και το αλκοόλ, η επίδραση του άγχους ωστόσο δεν είναι ακόμη σαφής.

Πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις στο σάλιο για τις δύο «ορμόνες του άγχους», την αδρεναλίνη και την κορτιζόλη, οι οποίες συνδέονται και με το χρόνιο άγχος. Οι γυναίκες με τα υψηλότερα επίπεδα άλφα-αμυλάσης (δείκτη των επιπέδων αδρεναλίνης) είχαν 12% λιγότερες πιθανότητες σύλληψης κατά τη διάρκεια των γόνιμων ημερών το συγκεκριμένο μήνα, σε σύγκριση με τις γυναίκες που είχαν χαμηλότερα επίπεδα του δείκτη. Η κορτιζόλη δεν φάνηκε να επηρεάζει την πιθανότητα σύλληψης.

Ενώ ανεπίσημες αναφορές συνέδεαν από καιρό το άγχος με τη μειούμενη ικανότητα σύλληψης, δεν υπήρχαν επιστημονικά στοιχεία να το υποστηρίξουν. «Τα ευρήματα υποστηρίζουν τη θεωρία ότι τα ζευγάρια θα πρέπει να παραμένουν όσο πιο χαλαρά μπορούν κατά την περίοδο προσπαθειών σύλληψης».

Η Dr Cecilia Pyper, από την Εθνική Μονάδα Προγεννητικής Επιδημιολογίας, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ανέφερε ότι η μελέτη τους είχε ως στόχο την κατανόηση των παραγόντων που επηρεάζουν την εγκυμοσύνη σε μια συνήθη, υγιή γυναίκα. Ενώ πρόσθεσε: «Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που εντόπισε βιολογικές μετρήσεις οι οποίες εκτιμούν ότι το άγχος σχετίζεται με τις πιθανότητες σύλληψης το συγκεκριμένο μήνα. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τη θεωρία ότι τα ζευγάρια θα πρέπει να παραμένουν όσο πιο χαλαρά μπορούν κατά την περίοδο προσπαθειών σύλληψης. Στην περίπτωση ορισμένων ζευγαριών, μπορεί να βοηθούσε εάν διερευνούσαν τεχνικές χαλάρωσης, συμβουλευτική ακόμη και προσεγγίσεις όπως η γιόγκα, και ο διαλογισμός».

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Eunice Kennedy Shriver National Institute for Child Health and Human Development των Ηνωμένων Πολιτειών. Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης μελέτης που διερευνά την επίδραση παραγόντων όπως του καπνίσματος, του αλκοόλ και της καφεΐνης στην εγκυμοσύνη.

Σχολιάζοντας τη μελέτη η Joanne Taylor, μαία, αναφέρει: «Το άγχος επηρεάζει τους ανθρώπους με πολλούς τρόπους, και συνεπώς μπορεί να επηρεάζει και τις πιθανότητες σύλληψης μιας γυναίκας. Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορεί μια γυναίκα να προετοιμαστεί κατάλληλα για μια υγιή εγκυμοσύνη. Η υγιής διατροφή, η λήψη φολικού οξέος και η διατήρηση του άγχους στο ελάχιστο δυνατό είναι μια καλή αρχή».

Πηγή: BBC

Θετικά είναι τα νέα και στην αντιμετώπιση της συστηματικής νεανικής ιδιοπαθούς αρθρίτιδας (sj I A), μίας σοβαρής αρθρίτιδας της παιδικής ηλικίας, για την οποία δεν υπάρχουν θεραπείες.

Οι πρώτες μελέτες δείχνουν ότι μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. Οι ανακοινώσεις αυτές έγιναν, μεταξύ άλλων, κατά τη διάρκεια του ετήσιου Συνεδρίου του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου κατά των Ρευματισμών (EULAR). Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι μια αυτοάνοση συστηματική φλεγμονώδης πάθηση που προσβάλλει πρωτίστως τις αρθρώσεις και οδηγεί αρχικά σε δύσκαμπτες, διογκωμένες και επώδυνες αρθρώσεις, ενώ με το χρόνο μπορεί να οδηγήσει σε μη αναστρέψιμη βλάβη των αρθρώσεων και αναπηρία. Είναι το πιο συχνά εμφανιζόμενο φλεγμονώδες ρευματικό νόσημα και προσβάλλει κυρίως άτομα ηλικίας 35 έως 55 ετών. Μπορεί, ωστόσο, να εμφανιστεί και σε άλλες ηλικίες, ακόμη και σε παιδιά.

Οι επιστήμονες παρουσίασαν τα ευρήματα δύο μελετών σε ασθενείς που ήταν θετικοί στα παραπάνω αντισώματα. Οι μελέτες έδειξαν ότι οι ασθενείς που έλαβαν τον παράγοντα ριτουξιμάμπη είχαν δύο με τρεις φορές περισσότερες πιθανότατες να εμφανίσουν 70% βελτίωση των συμπτωμάτων τους, σε σύγκριση με όσους δεν είχαν τα συγκεκριμένα αντισώματα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, n δραστηριότητα της νόσου μπορεί να ελεγχθεί αποτελεσματικά όταν οι πάσχοντες λαμβάνουν σταθερά τη θεραπεία κάθε έξι μήνες μέχρι να επιτευχθεί ύφεση. Με αυτό το σύστημα θεραπείας, περισσότεροι από τους διπλάσιους ασθενείς πέτυχαν μέγιστη κλινική ανταπόκριση, για έξι συνεχόμενους μήνες.

Στο Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου κατά των Ρευματισμών παρουσιάστηκαν τα ευρήματα μελέτης για τη συστηματική νεανική ιδιοπαθή αρθρίτιδα. Η μελέτη έδειξε σημαντικά αποτελέσματα με τη χορήγηση του μονοκλωνικού αντισώματος τοσιλιζουμάμττη, το οποίο αναστέλλει τη δραστηριότητα της ιντερλευκίνης – 6 (IL-6), που συμβάλλει στην εκδήλωση των κυριότερων συμπτωμάτων της ασθένειας. Στοιχεία από τη μελέτη έδειξαν ότι έπειτα από τρεις μήνες θεραπείας, το 85% των ασθενών πέτυχε 30% βελτίωση των σημείων και των συμπτωμάτων. Δεν είχαν, επίσης, πυρετό, ο οποίος είναι το κύριο χαρακτηριστικό της ασθένειας. Δύο στα τρία παιδιά δεν εμφάνισαν καθόλου εξανθήματα έπειτα από τρεις μήνες θεραπείας.

Πηγη: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Ο Δρ Μαρκ Ντέιλι και οι συνεργάτες του στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης εξηγούν ότι «εντοπίσαμε μεταξύ τριών διαφορετικών δειγμάτων, ότι το 1% του αυτισμού προκύπτει από την απάλειψη ή τον διπλασιασμό ενός συγκεκριμένου, μικρού κλάσματος του χρωμοσώματος 16 (600 kb μήκος ή περίπου 2/10.0000 ολόκληρου του ανθρώπινου γονιδιώματος). Αυτό είναι προφανώς μόνο ένα κομμάτι από ένα πολύπλοκο παζλ, αλλά έχουμε ελάχιστα ξεκάθαρα στοιχεία όπως αυτό μέχρι σήμερα».

Όπως αναφέρεται στο The New England Journal of Medicine, ο Δρ Ντέιλι και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν δύο νέους αλγόριθμους για να εντοπίσουν ένα επαναλαμβανόμενο αντιγράφων αριθμών μεταλλάξεων στα γονοτυπικά δεδομένα που είχαν συλλέξει από 751 οικογένειες με αυτισμό. Εντοπίστηκαν πέντε περιπτώσεις 593 kb απάλειψης στο χρωμόσωμα 16p11,2.

Επιπλέον, αυτή η ίδια απάλειψη παρατηρήθηκε σε πέντε εκ των 512 παιδιών που είχαν απευθυνθεί στο Νοσοκομείο Παίδων της Βοστόνης για πιθανό αυτισμό, αναπτυξιακή καθυστέρηση, ή πνευματική καθυστέρηση. Επιπρόσθετα, δύο εκ των 229 πασχόντων από αυτισμό και δύο εκ των 18.834 μη ελεγμένων ατόμων της ομάδας ελέγχου σε ένα ισλανδικό πληθυσμό ατόμων είχαν την συγκεκριμένη απάλειψη.

Η αμοιβαία μετατόπιση μικρό-διπλασιασμού εντοπίστηκε σε επτά άτομα στην ομάδα μελέτης και σε τέσσερα από τα 512 παιδιά που είχαν πάει στο Νοσοκομείο Παίδων της Μασαχουσέτης.

Το βασικό που πρέπει να γίνει είναι να μελετήσουν οι ειδικοί αυτό το νέο στοιχείο του παζλ που λέγεται αυτισμός και να κατανοήσουν τον βιολογικό μηχανισμό του και την σχέση του με την πάθηση. Ο μηχανισμός αυτός μπορεί να είναι σε λειτουργία σε πολλές οικογένειες όπως και σ’ αυτές με τις συγκεκριμένες μεταλλάξεις.

Royal Dutch Society for Physical Therapy (KNGF) θα διοργανώσει για το 2011 συνέδριο στο Άμστερνταμ. Ο χώρος του σεμιναρίου θα είναι το Amsterdam RAI Exhibition and Congress Centre το οποίο είναι σε καλή τοποθεσία η οποία είναι εύκολα προσβάσιμη από όλες τις κατευθύνσεις.

Το όλο γεγονός θα λάβει χώρα στις 20-23 Ιουνίου 2011 στο  Άμστερνταμ.

Επίσημος ιστίο χώρος: http://www.wcpt.org/congress